POPRZEDNIO...
Jakiś skurwiel ma naszą Annie i chce za nią milion funtów.
Pięćdziesiąt tysięcy.
Musimy być ostrożni,
żeby nie wyglądało to tak, jakbyśmy mieli mnóstwo kasy na zbyciu.
Co oni takiego robili w furgonetce,
że musieli zamordować policjanta?
To twoja wina.
Wczoraj aresztowałeś Marcusa Gascoigne'a.
Dużo dla nas robi.
Nikt nie stoi ponad prawem.
Myślę, że kogoś tam miał.
Jesteś dziewicą?
Właśnie włamałam się do domu.
Fakt, że jestem policjantką, nie czyni tego legalnym.
Możesz pójść do siedziby rady
i dowiedzieć się, kto jest właścicielem domu przy Milton Avenue 62?
- Most Sowerby? - Tak.
- Szefie? - Catherine.
- Masz chwilę? - Jasne.
Widziałam Tommy'ego Lee Royce'a, próbowałam się z nim spotkać
od kilku dni, właśnie odsiedział osiem lat.
Chciałam wygłosić mu mowę powitalną.
Zapukałam do drzwi domu, w którym się zabunkrował.
Brak odpowiedzi, ale miałam powody do podejrzeń
i w taki czy inny sposób dostałam się do środka i...
znalazłam w piwnicy krew,
krzesło obklejone taśmą, jakby ktoś był do niego przywiązany,
majtki na podłodze. Wiedząc, jakim czarującym młodzieńcem
jest Tommy Lee Royce, chciałabym wykorzystać CSI...
SOCO, CSI, jakkolwiek się nazywają w tym tygodniu.
Pójść tam z nimi, pobrać
kilka próbek, zrobić kilka zdjęć i dowiedzieć się, co i jak.
- Co, czy to... - Tak.
Byłeś na zebraniu dochodzeniówki w Halifaxie dziś rano?
Tak, byłem.
Eksperci z dochodzeniówki wywnioskowali, że były tam dwa pojazdy.
Patolodzy mówią, że została przygnieciona.
Przejechana.
Wielokrotnie.
Na drodze było mnóstwo odłamków,
kawałków tablicy rejestracyjnej, śladów opon.
Wkrótce będą znali markę, model i rok produkcji.
Bezustanne telefony od ludzi.
Nie uciekną daleko.
Jak się mają wszyscy?
Są załamani, to był dla nich szok.
Wszystko w porządku?
Tak.
Jestem wkurzona, niepewna, znerwicowana i roztrzęsiona.
Poza tym wszystko dobrze.
Lepiej skontaktuj się z CSI,
sprawdź, co się dzieje z Tommym Lee Jonesem.
Roycem. Tommym Lee Roycem.
Julie Mulligan.
Właścicielka domu przy Milton Avenue 62.
Jej adres to Upper Lighthazel Farm. Thornton Clough Lane, Soyland.
Mam numer telefonu, chcesz?
Poproś, żeby CSI spotkało się z nami jak najszybciej przy Milton Avenue.
A potem wejdź tam, oklej teren taśmą i zaczekaj na nich, dobrze?
Robiłem z nimi obchód.
- Dla Kirsten. - Najpierw zrób to.
I zapukaj do kilku drzwi.
Sprawdź, czy widziano, jak ktoś tam wchodzi czy wychodzi.
Zobacz, czy coś jest pod tym adresem.
Czy szef był na dzisiejszym zebraniu dochodzeniówki?
Tak, została przejechana. Wielokrotnie.
Przygnieciona.
- Dzień dobry. Czy to Julie Mulligan? - Tak.
Witam. Tu sierżant Cawood z posterunku policji przy Norland Road.
Chciałabym, żeby pani mi w czymś pomogła.
Czy mogłabym wpaść na chwilę i porozmawiać?
- Tak. - Wszystko w porządku?
Dlaczego? O której? Czy coś się stało?
Wszystko jedno, jak najszybciej.
- Włóż głowę między kolana. - Halo?
Dobra...
Słuchaj, Nevison... Mogę się mylić...
Mogę się mylić, ale posłuchaj...
Myślę, że wiem, kim są ci ludzie.
- Widziałeś coś? - Nie, nie widziałem.
Słuchaj, Nevison...
Czy powiesz mi...
Czy... kiedy...
Kiedy się jej pozbędą?
Żebym wiedział. Nawet jeśli, to będzie w środku nocy.
- Tak. - Po prostu chciałbym wiedzieć.
Wiem, że będziesz miał inne rzeczy na głowie, kiedy to się stanie...
Oczywiście, Kevin.
Wracaj do swojego biurka.
Nie możemy nic zrobić.
Rzecz w tym, że...
Co?
Boję się tam chodzić i...
Rozumiem, Kevin.
Nie szkodzi. Wiem, że to dla Ann.
Doceniam to, co dla mnie robisz.
Wierz mi.
Tak.
Tak, wiem o tym.
Słuchaj, muszę być z tobą szczera.
Dom jest na moje nazwisko z powodów podatkowych,
ale ja nie mam z tym wiele wspólnego, więc...
Nie szkodzi. Kto ma z tym związek?
To nic nielegalnego.
Po prostu ja płacę mniejsze podatki niż on.
Mój mąż. Plan był taki, że on miał zrobić remont, mieliśmy to wynająć,
tylko że nigdy się nie zabrał do roboty...
A jak się nazywa twój mąż? Nie mogłam go znaleźć.
Co się stało?
Muszę z nim porozmawiać na temat jednego z lokatorów.
On nie ma lokatorów.
Nie ma lokatorów. Nigdy nie było. Nie tam.
Przynajmniej ja nic nie wiem. Dom stał pusty.
Jak on się nazywa?
Cześć, kwiatuszku.
Lepiej, żebyś nic nie knuł, ty świnio.
- Ja? - Gliny do ciebie jadą.
Jakie gliny?
Policjantka.
Skąd wiesz?
Właśnie tu była, przed chwilą.
O cholera!
No cóż...
Chodzi o dom przy Milton Avenue. Ktoś się tam włamał.
Włamał?
Robiłeś tam coś podejrzanego?
Co powiedziała?
Nie ma tam lokatorów, prawda?
Nie, żadnych lokatorów.
Ktoś się włamał i policja chce z tobą rozmawiać.
Nikt się nie...
Dobra, słuchaj, ona tam jedzie, a ty masz kłopoty, skurwielu...
- Czemu miałbym... - Jeśli coś knujesz,
nie będę cię odwiedzać w więzieniu.
Nie wiem nawet, o czym mówisz.
Czemu miałbym coś knuć, tylko dlatego,
że ktoś postanowił się tam włamać?
Tak, Ashley,
rozmawiasz z kimś, kto się urwał z choinki.
Te torby są do dupy.
Daj mi je.
Chcę, żebyś został w przyczepie z Tommym i z nią.
I siedź cicho.
Dlaczego?
Jedzie tu policjantka.
- Ja to załatwię. - Jaka policjantka?
Oboje tam... Skąd mam, do kurwy nędzy, wiedzieć?
Oboje tam zostańcie, dopóki wam nie powiem, że sobie poszła.
Dobra? I nie chcę słyszeć ani słowa.
Żadnych hałasów.
Jeśli ten zasraniec
- poszedł na policję... - Nie poszedł. I nie pójdzie.
Myślisz, że wysłaliby wtedy jedną kobietę?
Muszą coś wiedzieć.
Nie poszedł na policję, OK?
Siedzi w tym, tak samo jak my.
Nie. Nie siedzi. Nie umoczył w tym rąk.
Nie musi siedzieć w tej przyczepie.
Ona tu jedzie z Halifaxu, będzie za 10 minut.
Jedzie tu policjantka,
musimy być cicho, póki sobie nie pójdzie.
Jaka policjantka?
- Nie ta, którą widziałem? - Skąd mam to wiedzieć?
Gdzie twoja kominiarka?
Już ich nie potrzebujemy, nie?
Ty debilu.
Co?
Co jej zrobiłeś?
Trochę jej przyłożyłem.
Żeby siedziała cicho.
Trzeba ją zakneblować.
Ciągle rzyga.
Chyba że chcesz, żeby się zakrztusiła.
Nie będzie krzyczeć.
Nie może.
- Dzień dobry. - Jest pan zajęty?
Mam parę minut. O co chodzi?
Mam dla ciebie kilka informacji
na temat narkotyków w dolinie, i masz rację,
byłby z tego świetny artykuł, trzeba o tym napisać.
To dobrze.
Nie uwierzyłabyś, jak wygląda sieć dostaw.
Uwierzyłabym.
Heroina jest importowana jako czysta, w 100%.
A potem rozrzedzają ją, wszyscy po kolei,
wszyscy, którzy mają ją w rękach,
żeby osiągnąć jak największy zysk.
Heroina, która dociera na ulice
ma pewnie nie więcej niż 2%.
- Naprawdę? - Rozcieńczają ją, czym popadnie.
Pyłem ceglanym. Pyłem ceglanym! Pudrem do twarzy,
talkiem, proszkiem do pieczenia.
Po dłuższym czasie wkłuwania, jeśli żyły
jeszcze się nie poddały, zostają zablokowane.
A potem trzeba amputować im nogi.
Tak.
Na wszystkich poziomach tej sieci
każdy boi się tego, kto jest nad nim.
Nieważne, jak wysoko są, zawsze jest ktoś nad nimi,
kto wywiera na nich presję.
Dlatego oni muszą naciskać tych pod nimi.
A ci wasi wielcy regionalni dilerzy
i ludzie, którzy są na niższych poziomach,
wyglądają na zupełnie porządnych ludzi,
robiących zupełnie porządne interesy.
To wszystko jest bardzo sprytne, świetnie zorganizowane.
Muszę kończyć. Mogę oddzwonić później?
- Cieszę się, że to robisz. - Jasne.
- Na razie. - Cześć.
- Dzień dobry. - Ashley Cowgill?
Tak.
Właśnie rozmawiałam z pańską żoną o nieruchomości przy Milton Avenue.
Dzwoniła do mnie.
Muszę pana poinformować, że mieliśmy powód, aby wejść
na teren domu, i muszę zadać panu kilka pytań, dobrze?
Tak, ale dlaczego...
- Dlaczego trzeba było... - Ktoś się włamał.
- Kiedy? - Wiedział pan, że był niezabezpieczony?
Kiedy pan ostatnio tam był?
Jakieś dwa, trzy miesiące temu.
Pańska żona mówiła, że nie było tam lokatorów.
Nie. Nigdy nie było. Nie zdążyłem tego załatwić.
Kto ma klucze do domu, oprócz pana?
Nikt nie powinien ich mieć.
Były jakieś zniszczenia?
Zepsuli termę? Było zalanie?
Porozrzucali wszystko?
Nie, nic o tym nie wiem.
A więc nie wiadomo panu nic o tym, żeby ktoś tam wchodził?
- Tak? - Nie, nikt tam nie wchodził.
Muszę być z panem szczera, panie Cowgill.
Mam powód, aby wierzyć, że wydarzyło się tam coś gorszego.
W pańskim domu. Domu, który należy do pana i pana żony.
Co to znaczy, coś gorszego?
Nie wiem. Jest tam teraz funkcjonariusz,
żeby pobrać próbki i zrobić kilka zdjęć.
Wygląda na to, że ktoś był tam przetrzymywany wbrew woli
w dość nieprzyjemnych warunkach.
- Jasna cholera. - Tak.
W tych okolicach wypuszczono w ciągu ostatnich tygodni
kilka osób z więzienia,
może któreś z nazwisk brzmi dla pana znajomo.
Zak Midgeley?
- Jamie Monkford. - Nie.
Usman Farah.
Tommy Lee Royce.
Powinienem je znać?
A zna pan któreś z nich?
Nie.
To są mężczyźni koło dwudziestki.
Czy zatrudnia pan lub ma kontakt z kimkolwiek w tym wieku,
kto może mieć związek z takim towarzystwem?
Niedawno wypuszczonym z więzienia?
Nie.
Opuścimy teren pana domu w ciągu godziny.
Powinien pan tam potem pojechać i upewnić się,
że jest zabezpieczony.
Jeśli zdarzy się coś,
co może mieć związek ze sprawą,
- może pan zadzwonić? - Jasne.
Dziękuję za rozmowę.
Dziękuję, że mnie pani poinformowała.
Co budujecie?
Odnawiamy tylko stodołę.
Już od wielu miesięcy.
Jej część jest wystawiona na sprzedaż, dlatego mieliśmy trudności.
Będziemy w kontakcie.
Jak tam?
CSI tu jest. Właśnie wchodzimy.
Powiedziałem im, czego potrzebujesz, sfilmowałem całą górę.
Kuchnia, salon?
Tak, i najwyższe piętro.
Zajrzę teraz do sąsiadów.
Super. Będę tam za 10 minut. Mam jeszcze jedną wizytę do odhaczenia.
Wpadnę do matki Tommy'ego Lee Royce'a, dobra?
- Kogo? - Właśnie go wypuścili.
Pójdę z tobą.
Dzień dobry. Jestem Catherine Cawood.
Mogę zająć chwilę?
Będę szczera,
jeśli chodzi o Tommy'ego, nie widziałam go.
Po zwolnieniu miał się udać tutaj.
Cóż, widziałam go, ale...
Proszę usiąść.
Nie mieszka tu. Nie wiem, gdzie jest.
Kiedy go pani ostatnio widziała?
Jakieś trzy tygodnie temu, po tym, jak wyszedł.
Zatrzymał się tu na jedną noc, a potem zniknął.
Nie wiem, dokąd poszedł.
- Ma pani jego numer telefonu? - Nie.
On nie ma telefonu.
To znaczy, pewnie ma.
- Ale jeśli ma, ja nic o tym nie wiem. - Z kim się zadaje?
Z nikim. Nie wiem. Z ludźmi.
Nie wiem. Coś zrobił?
- Jeśli go pani zobaczy... - Głupie pytanie.
- Jeśli... - Wyszedł dopiero trzy tygodnie temu.
Jeśli go pani zobaczy, czy może pani przekazać, że muszę z nim porozmawiać?
Sierżant Cawood. Catherine Cawood.
Proszę powiedzieć, żeby jak najszybciej stawił się na posterunku.
Nie sądzę, że go zobaczę, ale jeśli tak, to przekażę.
- Będzie pani pamiętać? - Spróbuję.
I proszę mu powiedzieć, że lepiej będzie, jak sam do mnie przyjdzie,
niż jak ja będę musiała go szukać, kiedy nie przyjdzie na spotkanie
z kuratorem. Dobrze?
Przyjdzie tu, jak będzie czegoś chciał.
Nigdy nie wiadomo, kiedy to nastąpi.
Przekaże więc pani wiadomość?
Ta.
Dobrze.
- Proszę na siebie uważać. - Wzajemnie.
Nie trzeba mnie odprowadzać.
Czy pani?
Co takiego?
Catherine Cawood. Czy to pani...
Pani wnuczek, czy to on jest synkiem Tommy'ego?
Kto pani powiedział?
Ma na imię Ryan?
Skąd pani wie?
Ktoś w Hebden o tym wspomniał.
- Kto? - Znajomy znajomego.
- Kto? - Nie wiem. Ktoś.
Nie wiem, nie pamiętam.
Z kim pani była?
- Nie zna pani. - Proszę spróbować.
Zwykłe ćpuny.
Przepraszam. Nie lubią, jak się ich tak nazywa.
Tommy nie ma nic wspólnego z moim wnuczkiem. Rozumiemy się?
Tylko tak powiedziałam.
Proszę to sobie wybić z głowy.
Dobra.
Cholera.
Dlaczego nie możemy ciągnąć zapałek?
Bo nie będę tego robić.
Dlaczego nie?
Twoja kolej.
Musisz kogoś znać. Kogoś ważnego.
Kto może się pozbyć pewnych osób.
- Co ty sobie myślisz? - Gary Gaggoski. Zniknął.
Tony Stead mówi, że jest na dnie tamy w betonowych gatkach.
Nikt ważny nie dowie się o tej głupiej sprawie,
bo inaczej to ja tak skończę...
Byliśmy na nocnej zmianie, na nie swoim terenie,
to się nie powinno zdarzyć.
Myślisz, że ktoś nad nami martwi się o nas?
- To był twój pomysł. - Dobra!
To nie był mój pomysł, żeby zabić policjantkę, nie?
Powinieneś go tu przyprowadzić.
Kevin, ty jebany skurwysynu! Niech on to zrobi,
każ mu umazać się we krwi.
- Tak, to kuszące. - Niech zaryje w niej nosem.
Zabiłeś kiedyś kogoś?
Ja?
Spierdalaj. Oszalałeś.
Jeśli obaj dacie mi po pięć koła,
z tego, co ostatnio przyniósł Kevin,
zrobię to.
- Jak? - To teraz nieistotne.
Umowa stoi?
Nie zrobisz jej tego, co zrobiłeś policjantce.
Nie?
Tak.
Dobra.
Umowa.
Będę potrzebować furgonetki.
Nie tej białej. Nie chcę, żeby mnie zatrzymali.
Dobra.
A potem, kiedy skończymy, musicie obaj zniknąć.
Dobra?
- Zwalniasz nas? - Radzę, żebyście zmienili zajęcie.
Macie swoją kasę od Kevina, więc idźcie w swoją stronę.
Zwalniasz nas?
Co już wiesz?
Koleś mówił, że biała furgonetka zaparkowała tutaj,
przed domem, jakieś cztery dni temu.
To wszystko.
Biała furgonetka?
Tak.
A ile jest białych furgonetek w Halifaxie?
To byłby niezły zbieg okoliczności, co?
Powiadomię dochodzeniówkę, mogą chcieć sprawdzić kamery.
Chcesz, żebym porozmawiał z innymi sąsiadami?
Zajrzyj tylko do piwnicy i pogadaj z CSI,
na tym skończymy.
Cześć.
Mówiłaś, żeby dać znać, jak przyjdzie Helen.
Właśnie przyszła.
Przed chwilą.
Zostały mi jeszcze trzy godziny na służbie.
Rozumiem.
Będzie tam jeszcze koło 16.30?
Tak myślę.
Czasem bywa zmęczona, ale tak.
Dobrze, to do zobaczenia.
Nie powinnaś zostawiać go z Janiną,
mógł się pobawić z Cesco.
- Gdzie ona jest? - Tam, ze Smiffym.
Ma wizytę służb społecznych od 10.00 do 17.00,
więc jeśli chcesz ją zająć, przyniosę ci herbaty.
Helen?
Dzień dobry. Jestem Catherine,
siostra Clare. Rozmawiałyśmy wczoraj przez telefon.
Ach, tak. Mówiła, że przyjdzie pani ją odebrać.
Przepraszam, że nie przyszłam.
Nie szkodzi. Nie mam żadnych pretensji, po prostu martwiłam się.
Przepraszam, wiem, że to niezręczne,
i wiem, że nie czuje się pani dobrze,
ale czy mąż panią krzywdzi?
Mój mąż?
Nie chcę przekroczyć granicy
i przepraszam, jeśli źle coś zrozumiałam,
ale wczoraj, kiedy powiedziała pani „Jest tu mój mąż”,
pomyślałam, że może nie mogła pani rozmawiać,
może chciała pani coś powiedzieć,
moim obowiązkiem jest zapytać...
Nie. Mój mąż mnie nie krzywdzi.
Jest pani pewna?
Ludzie myślą, że jest trudny w obyciu,
ale to nie tak.
Nigdy by czegoś takiego nie zrobił.
Różnie bywa.
Naprawdę źle pani zrozumiała.
Nie zawsze jest łatwo coś przyznać.
Bardzo miło, że się pani troszczy,
ale naprawdę źle pani zrozumiała.
Dobrze.
Moja córka została porwana.
Co?
Herbata.
Możemy usiąść? Proszę usiąść.
Chciałam powiedzieć policji,
ale Nevison nie chce.
Chce zrobić dokładnie to, co mu każą,
powiedzieli, że ją wypuszczą
po otrzymaniu ostatniej części pieniędzy dziś rano.
Ale jeszcze się nie odezwali.
Co się stało?
Zabrali Ann.
Została porwana.
- Kiedy? - Cztery dni temu.
- Kiedy ostatnio ją widziałaś? - We wtorek rano.
Jechała do Huddersfield.
Jeździ mini cooperem, rzuca się w oczy.
Miała wizytę u dentysty,
wiem, że u niego nie była,
bo zadzwoniłam tam.
Daje im pieniądze?
- Tak. - To znaczy?
- Ile? - Nie, w jaki sposób?
Nie wiem.
Myślisz, że powinnam powiedzieć policji?
Już to zrobiłaś, Helen.
Przykro mi, ale mam obowiązek zgłaszać takie rzeczy, nie mogę...
Nie.
Rozmawiał ze znajomym, który pracował w wydziale kryminalnym i powiedział...
Emerytowanym?
Tak. Powinien być bardziej uważny.
Nevison nie chce, żeby policja się mieszała.
Chyba boi się, że urządzą szturm i...
Słuchaj, muszę to powiedzieć wprost,
w większości takich przypadków rezultat nie jest...
Nie jest dobrze.
Szansa na bezpieczne odzyskanie jej będzie
o wiele większa, jeśli włączy się w to policja.
Nie będzie żadnego szturmu, mamy swoje metody
i wykwalifikowanych funkcjonariuszy, Helen.
Pozwolisz mi zadzwonić?
O Boże...
Myślisz, że to właściwa decyzja, Helen?
Tak. Nie wiem.
Nie chcę, żeby pomyślał, że robię coś za jego plecami.
Porozmawiam z nim.
Gdyby coś się stało, a ty nie posłuchałabyś głosu intuicji,
nie wybaczyłabyś sobie, prawda?
Tak. Halo.
Tu sierżant Cawood z posterunku policji przy Norland Road
w Sowerby Bridge, dystrykt Calderdale.
Czy mogę rozmawiać z dyżurnym detektywem?
Jest na spotkaniu? Czy można go poprosić?
Muszę z nim porozmawiać o porwaniu. Chodzi o podwójne przestępstwo,
to się dzieje w tej chwili.
Nie jest ci zimno?
Catherine?
Phil.
Co słychać?
To jest Helen.
Helen, witaj.
Jestem Phil Crabtree.
Jestem detektywem śledczym Narodowej Agencji ds. Przestępczości.
Musi pani zachować spokój i opowiedzieć wszystko, co pani wie.
Wiem bardzo mało.
Mówiłam Catherine,
że to nie ze mną powinien pan rozmawiać.
Osoba, z którą powinien pan porozmawiać będzie niezadowolona,
kiedy dowie się o naszej rozmowie.
Panie Gallagher?
Wiem, że nie chciał pan, żebyśmy się w to mieszali, ale powiem
to samo, co sierżant Cawood powiedziała pana żonie.
Minęły cztery dni. Pana córka na pewno wie dużo
o osobach, które ją porwały.
Mają pańskie pieniądze.
I prawda jest taka, że mogą wiele stracić, wypuszczając ją żywą,
niezależnie od tego, co panu mówią.
Odzywali się jeszcze od rana?
Dobrze. Musimy więc działać szybko.
Potrzebuję tylko informacji od pana i możemy zabrać się do pracy.
- Wiem niewiele. - Będzie pan zaskoczony.
- Zawsze dzwoni na twoją komórkę? - Tak.
Co się wyświetla na ekranie, kiedy dzwoni?
Za pierwszym razem to był numer Ann,
a potem zastrzeżony.
- Zawsze ta sama osoba? - Tak.
- Kiedy dzwoni? - O dowolnej porze.
- Nie ma jakiejś prawidłowości? - Nie.
Helen mówiła, że ostatnio dzwonił dziś rano?
Tak. Dziś rano o 8.10.
Powiedział, gdzie chce, żebym dostarczył pieniądze. Podał sumę,
a potem zadzwonił po kilku godzinach, powiedzieć gdzie.
Dzwonili wczoraj po południu, a potem dziś rano.
- Oni? - On.
- Czy mówi z akcentem? - Tutejszym.
- Na jaki wiek brzmi? - Nie wiem. Nie staro.
- Jakiego używa języka? - Jest arogancki. I bystry.
Myśli, że jest zabawny.
Mówi: „Możesz nazywać mnie Bogiem”. Myśli, że mi pomaga.
„Zrobię, co mogę, Nev, ale ci ludzie są paskudni.”
Jakby nie miał z tym nic wspólnego.
- Mówi do ciebie „Nev”? - Wszyscy tak mówią.
Myślisz, że to ktoś, kogo znasz? Kogo poznałeś?
Możliwe, ale nie jestem pewien. Nie rozpoznaję głosu.
Na pewno ktoś, kto mnie zna.
Ile razy dostarczyłeś pieniądze?
- Dwa. - W jaki sposób?
Kazali je przywieźć mojemu księgowemu.
Nazywa się Kevin Weatherill.
Dlaczego tak chcieli?
Jest niewielki.
Pomyśleli, że łatwo się go da zastraszyć.
A więc znają Kevina? To znaczy, wiedzą coś o nim?
- Podali jego imię? - Nie.
Nie, chyba powiedzieli: „Ten mały...”.
Nie, powiedział: „Ten mały kutas, twój księgowy”.
A więc, gdzie Kevin zawozi pieniądze?
Do McDonalda. Za pierwszym razem tuż przy obwodnicy Huddersfield.
A dziś rano przy stacji Birch Services na M62.
A więc Kevin pojechał dziś rano do Birch Services z jaką sumą?
50 tysiącami funtów. W gotówce.
O cholera.
Co tu robisz?
Przyszedłem cię odwiedzić.
Jasne, akurat.
Chcesz sobie dorobić?
- Na czym? - Na niczym.
Acha.
Muszę tylko użyć twojej piwnicy. Na kilka dni.
- Za ile? - Za stówę.
- Dwie. - Jednofuntówki?
Tania jesteś.
- W sumie nic nowego. - Dwie stówy.
- Niech będzie. - Powinnam powiedzieć trzy.
Tak, ale nie powiedziałaś.
- Oby to było legalne. - Zamknij się.
- Gdzie się zatrzymałeś? - W twojej dupie.
Bardzo śmieszne.
Co za gówno.
- Założę tu kłódkę. - Tak?
To pies. Został wytresowany do walki.
Zgodziłem się nim zająć na parę dni.
Będę go tu trzymał w kagańcu, ale może trochę hałasować,
nie wchodź tam. Może ci odgryźć nogę.
W kagańcu?
Nie może mieć kagańca przez cały czas, nie?
- To by było nieludzkie. - Ale chcę pieniądze z góry.
Wciśnij je sobie, mamo.
- Odwal się. - Ty też.
Była tu dziś taka kobieta.
- Jaka kobieta? - Catherine Cawood.
Jest policjantką w Sowerby Bridge.
Powiedziała, że chce z tobą porozmawiać.
Mówiła, żebyś do niej zajrzał.
- Dlaczego? - Jest matką Becky Cawood.
Wiedziałeś, że urodziła dziecko, zanim zmarła?
- Kto niby zmarł? - Becky Cawood.
- Jak? - Nie wiem.
Dzieciak ma na imię Ryan.
Mieszka z nią, z policjantką. To jego babcia.
Jest twój?
Jeden ćpun w Hebden mówił, że jest twój.
W każdym razie chce z tobą pogadać.
Jak dobrze ich znasz?
Nie znam. Jest koleżanką mojej siostry. A co?
Mogła być żywa, kiedy to zdjęcie zostało zrobione,
ale jeśli mówią, że nie chcą więcej pieniędzy,
a to było dziś rano...
Kevin Weatherill odwiedził mnie cztery dni temu.
Był zdenerwowany. Chciał mi coś powiedzieć, a potem,
zanim mu się udało, znikł.
Za godzinę będziemy mieli dane o nim.
Od jak dawna znów nosisz mundur?
Od prawie dziewięciu lat.
Miałam trochę...
Moja córka zmarła.
Boże, przykro mi.
A potem musiałam się zająć wnukiem
i praca detektywa nie pasowała już do mojego stylu życia.
Miło cię było zobaczyć.
- Dziękuję, Catherine. - Nie ma za co.
- Podrzucić cię? - Nie, poradzę sobie, zadzwonię do Clare.
Gotowa?
Chcą, żebym cię zabił.
Ale pomyślałem, że najpierw mogę się rozerwać.
Mam taką myśl.
To bardzo dziwne.
Mam syna.
Nie wiedziałem o tym. Ma osiem lat.
Chłopak.
Co ty na to?
Właśnie się dowiedziałem, dzisiaj rano.
Co o tym sądzisz?
Co jadłeś na obiad?
- Nie pamiętam. - Pomyśl.
- A, frytki. - Frytki?
I budyń.
Nieźle.
Niezbyt pożywne.
Chciałaś ze mną pogadać?
Zapnij pasy.
- Gdzie mieszkasz? - To mój syn?
Nie jesteś pod adresem, pod którym powinieneś być.
- A więc gdzie mieszkasz? - Tutaj.
Twoja matka mówiła co innego. Co robiłeś
- pod Milton Avenue 62? - Co?
Milton Avenue 62.
Co tam robiłeś?
- Widziano cię. - Nie.
- Ja cię widziałam. - To musiał być ktoś inny.
- Co tam robiłeś? - Nie byłem tam.
Dobra.
Zobaczymy, jak dostanę z powrotem próbki z laboratorium.
Dlaczego Becky nie żyje?
Nie będę z tobą o tym rozmawiać.
- To mój chłopak. - Nie ma z tobą nic wspólnego.
Wiesz, że ja i Becky kręciliśmy ze sobą.
Ty chory skurwysynu. Zgwałciłeś ją.
Nie.
- Tak, owszem. - To nie...
Wiem, co jej zrobiłeś, bo mi powiedziała.
Lepiej mnie nie wkurzaj, dupku, bo odetnę ci fiuta
i każę ci go zeżreć.
Czy mam coś powtórzyć?
Jesteś moim synem! Ryan!
Jestem twoim tatą! Jesteś moim synem!
Znałem twoją mamę.
- Kto to jest? - Nikt.
To wariat.
Jest kompletnie naćpany.
Ci ludzie mówią, co im ślina na język przyniesie.
- Uwierzył ci? - Nie wiem.
- Na to wyglądało. - Może dostać prawa do niego?
To znaczy, jeśli udowodni, że jest ojcem...
- Bóg jeden wie. Pewnie tak. - Naprawdę?
- To się nie stanie. Nie pozwolę na to. - Ale od strony prawnej...
Mam to gdzieś.
Ale jeśli mówi, że jej nie zgwałcił,
to jego słowo jest przeciwko twojemu. Nawet nie przeciwko jej.
Zabiła się przez tego skurwysyna.
To nie jest dowód. Nie poszedł za to siedzieć.
Jeśli udowodni, że jest ojcem, będzie miał prawa.
Nie udowodni,
bo ja nie pozwolę, żeby się do niego zbliżył.
Tępe jesteśmy!
- Kto? - Ta piwnica.
To wszystko, co znalazłaś w domu koło Chińczyka.
Czy nie można by tam
przetrzymywać kogoś, kogo się porwało i gwałcić?
To...
Mogłabym to zgłosić.
Mogliby przyspieszyć analizę próbek i odcisków, które pobrałam.
- Powinni go zabrać. - Nie. Boże, nie.
Jeśli stwierdzą, że ma coś wspólnego z Ann Gallagher,
to będzie ostatnia rzecz, jaką zrobią. Będą go śledzić.
Jeśli go znajdą.
Bo na pewno nie dotrze tam, gdzie powinien być.
Co? Myślisz, że coś knuje?
Clare, pierwsza rzecz, jakiej się uczysz w tym zawodzie, to nie robić założeń.
To krótka droga do porażki.
Może odwrócić twoją uwagę od istoty sprawy.
Cześć, Phil. Tu Catherine. Słuchaj...
To może być coś ważnego albo ślepy trop, ale chciałam to zgłosić.
W hrabstwie West Yorkshire detektywi, którzy badają
sprawę morderstwa policjantki Kirsten McAskill, informują, że
poza białą furgonetką
szukają również żółtego mini coopera
i wznawiają prośbę o zgłaszanie informacji na temat sprawy.
Martin Schofield z West Yorkshire.
Mijają cztery dni od brutalnego zabójstwa...
O Boże.
Halo? Phil? Tu Nevison Gallagher.
Słyszałeś o Kirsten McAskill?
Żółty mini cooper. Takim jeździła Ann.
- Shaf? - Wszystko w porządku?
- Co przegapiłam? - Tylko milion telefonów
od ludzi, których sąsiedzi mają żółtego mini.
- Jak poszło spotkanie? - Ci sami podejrzani, co zwykle.
Nasz funkcjonariusz nie żyje, a oni wciąż bardziej się przejmują
psimi kupami na Smithy Clough Lane.
Zajrzę jeszcze raz do matki Tommy'ego Lee Royce'a.
- Powinnam się szybko uwinąć. - Dobra. Po co?
Dla zabawy.
- Dzień dobry. - Nevison.
Chyba wiem, kim są ci ludzie.
- Kto to zrobił? - Co tu robisz?
Był tu, bo przekazałaś mu wiadomość. Wiem o tym.
Przekaż więc jeszcze jedną.
Ryan nie jest jego synem. Nie ma z nim nic wspólnego.
Nie chcę tracić życia, babrając się w tym, co on spieprzył. Rozumiemy się?
Tak.
Więc powiedz mu, że jeśli zbliży się do Ryana,
będą problemy.
Więcej problemów, niż może sobie wyobrazić. Tak?
Tak.
On to zrobił? Dlaczego?
Bo jest wtorek. Bo świeci słońce.
Bo ma na to ochotę. Dlatego.
- Chcesz, żebym go aresztowała? - Nie.
Lynn, jeśli cię bije, aresztuję go.
Wtedy stanie się jeszcze gorszy.
Nie widzę go całe tygodnie, a potem...
Wypuszczę jego psa, to mu da nauczkę.
Nie widuję go całe tygodnie, potem przyprowadza psa,
a mi nie wolno wchodzić do piwnicy.
Nie, żebym tam zwykle wchodziła. Ale wiesz...
Jakiego psa?
Dlaczego w piwnicy jest pies? Pokaż mi go, Lynn.
- Pokaż mi. - On się nim tylko zajmuje.
- Mam kłopoty. - Tommy tam jest?
Nie.
Dlaczego tu jest kłódka?
On ją założył. Tresuje go do walki.
Słyszałaś tego psa?
Ma kaganiec.
Widziałaś go?
Myślę, że tam nie ma psa, Lynn.
Annie?
Wypuśćcie mnie!
Jesteś wolna. To koniec.
Wypuśćcie mnie!
- Co ty robisz? - To nie ja.
Co ty, kurwa, robisz?
Ty suko!
Będziesz karmiona przez słomkę do końca życia.
Ktoś będzie musiał podcierać ci tyłek.
Tak.
Podoba ci się, szmato? Co?
- Nie... - Wsiadaj!
Potrzebuję karetki.
Nie! Wsiadaj!
Nie rób tego.